19ஆம் நூற்றாண்டில் பிரான்ஸ் உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய சமூகங்களில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட ஆடை மற்றும் பாலினக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிராகப் பல பெண்கள் துணிச்சலுடன் போராடியுள்ளனர். ஆண்களைப் போன்ற ஆடைகளை அணிவது மட்டுமன்றி, ஆண்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சமூகச் சுதந்திரத்தையும் உரிமைகளையும் பெற்றுக்கொள்ள அவர்கள் பல்வேறு வழிகளில் முயன்றுள்ளனர்.

குறிப்பாக, 1800ஆம் ஆண்டில் பாரிஸில் பெண்கள் கால்சட்டை அணிவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தத் தடையையும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளையும் மீறி, பெண்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த ஆடைகளை அணிந்து வாழ்வதற்கான உரிமையை நிலைநாட்ட முயன்ற வரலாற்றை வெளிப்படுத்தும் வகையில் பாரிஸில் புதிய புகைப்படக் கண்காட்சி ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

பாரிஸில் உள்ள பலே கல்லியேரா அருங்காட்சியகத்தில் நடைபெறும் “A Wardrobe of One’s Own: Dissident Femininities in the 19th Century” என்ற கண்காட்சி, 19ஆம் நூற்றாண்டில் நிலவிய மாறுபட்ட பெண்மைக் கலாசாரத்தையும் ஆடைச் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய பெண்களின் வாழ்க்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த வரலாற்றுப் பயணத்தில் இடம்பெற்றுள்ள புகைப்படங்கள், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாக வாழ்ந்த பெண்களின் துணிச்சலையும் தனித்துவத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலிருந்து தொடங்கிய ஆடைச் சுதந்திரப் போராட்டம்

1789 முதல் 1799 வரை நடைபெற்ற பிரெஞ்சுப் புரட்சிக் காலத்தில், பாரிஸைச் சேர்ந்த பல பெண்கள் ஆண் போராட்டக்காரர்களுடன் இணைந்து தடுப்பு அரண்களில் போராடுவதற்காகக் கால்சட்டைகளை அணிந்தனர்.

ஆண்களுக்கு இணையான சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் பெற வேண்டும் என்ற பெண்களின் விருப்பம் அக்காலத்திலேயே வெளிப்படத் தொடங்கியது.

பெண்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்த ஒலிம்ப் டி கூஜ், பெண்களுக்கும் அரசியல் மற்றும் சமூக உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். எனினும், 1793ஆம் ஆண்டு அவர் கில்லட்டின் மூலம் தலை துண்டிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

இதனைத் தொடர்ந்து, 1800ஆம் ஆண்டில் பாரிஸில் பெண்கள் கால்சட்டை அணிவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டது. பெண்கள் அரசியல் வாழ்க்கையில் பங்கேற்பதையும் உரிமைகளைக் கோருவதையும் கட்டுப்படுத்தும் சமூகச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக இந்தத் தடை அமைந்ததாகக் கண்காட்சியின் கண்காணிப்பாளர் மரின் கிசியல் விளக்குகிறார்.

ஆண்களைப் போன்ற ஆடைகளை அணிந்த ஜார்ஜ் சாண்ட்

19ஆம் நூற்றாண்டில் பெண்களுக்கான ஆடை அலங்காரத்தில் ஆண்களின் ஆடைகளின் சில அம்சங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், ஆண்களுக்கான ஆடைகளை முழுமையாக அணிவது சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.

இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளுக்கு மத்தியில் தனக்குப் பிடித்தபடி வாழ்ந்தவர் எழுத்தாளரும் பத்திரிகையாளருமான ஜார்ஜ் சாண்ட்.

1834ஆம் ஆண்டு யூஜின் டெலாக்ராய்ஸ் வரைந்த ஓவியத்தில் அவர் ஆண் ஆடைகளுடன் காணப்படுகிறார்.

ஆண்களுக்கான ஆடைகளை அணிவது பிறரைத் தூண்டும் நோக்கத்துடன் அவர் மேற்கொண்ட செயலல்ல. மாறாக, அக்காலத்தில் பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்த சில இடங்களுக்குச் செல்லவும், சுதந்திரமாக நடமாடவும், குறைந்த செலவில் ஆடைகளைப் பெறவும் அது அவருக்கு உதவியது.

குறிப்பாக, ஆண்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டிருந்த திரையரங்கின் முன்வரிசை இருக்கைகளில் அமர்வதற்கும் ஆண்களின் ஆடை அலங்காரம் அவருக்கு வாய்ப்பளித்ததாகக் கண்காட்சியின் கண்காணிப்பாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

போர்க்களத்திலும் தடைகளை உடைத்த பெண்கள்

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சுச் சமூகத்தில் பெண்கள் முறையான இராணுவத்தில் சேர அனுமதிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், ஒழுங்கற்ற தன்னார்வப் படைகளில் சில பெண்கள் இணைந்து போரில் பங்கேற்றுள்ளனர்.

பிரான்ஸ் – பிரஷ்யா போரின்போது மேரி-அன்டோனெட் லிக்ஸ் தன்னார்வப் படையில் இணைந்து போரிட்டார்.

வோஸ்ஜெஸ் பகுதியில் நடைபெற்ற பாதுகாப்புப் போரிலும் நாம்படெலிஸ் போரிலும் அவர் பங்கேற்றதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

பெண்கள் ஆண்களுக்கு இணையாகப் போர்க்களத்திலும் செயல்பட முடியும் என்பதை இத்தகைய சம்பவங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஜேன் டியூலாஃபோய் மற்றும் சமூகத்தின் எதிர்ப்பு

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் ஆண்களுக்கான ஆடைகளை அணியும் பெண்கள் மீதான சமூக எதிர்ப்பு அதிகரித்தது.

குறிப்பாக, ஆண்மைத் தோற்றத்துடன் காணப்பட்ட லெஸ்பியன் பெண்கள் கடுமையான விமர்சனங்களையும் விரோதப் போக்கையும் எதிர்கொண்டனர்.

அவர்களின் ஆடைத் தேர்வு மட்டுமன்றி, பாலின வெளிப்பாடு மற்றும் பாலியல் விருப்பங்களும் அக்கால ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு சவாலாக அமைந்தன.

செய்தித்தாள்கள் இத்தகைய பெண்களை கேலிச் சித்திரங்களாகச் சித்தரித்தன. மருத்துவத் துறையினரும் அவர்களைப் பல்வேறு எதிர்மறையான கருத்துகளுடன் அணுகினர்.

கலை வரலாற்று ஆய்வாளர் லோலா சார்னேவின் கருத்துப்படி, சமூக விதிமுறைகளை மீறிய பெண்கள் மீதான ஆர்வத்திற்கும் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற சமூகத்தின் விருப்பத்திற்கும் இடையே முரண்பாடு காணப்பட்டது.

சைக்கிள் ஓட்டிய பெண்களும் சுதந்திரத்தின் அடையாளமும்

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியிலும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் பெண்களின் சுதந்திரத்துடன் சைக்கிள் ஓட்டுதல் நெருக்கமாக இணைந்தது.

அக்காலத்தில் பெண்கள் கால்சட்டை அணிவதற்கான கட்டுப்பாடுகள் நடைமுறையில் இருந்தபோதிலும், சைக்கிள் ஓட்டுவதற்காகக் கால்சட்டை அணிய அனுமதி வழங்கப்பட்டது. பின்னர் குதிரையேற்றத்திற்கும் இந்த அனுமதி விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

ஆரம்பத்தில் சைக்கிள் ஓட்டுவது பெண்களின் உடல்நலத்திற்கு ஏற்றதா என்பது குறித்து மருத்துவர்கள் கவலை தெரிவித்தனர். பின்னர் அது பெண்களின் உடல்நலத்திற்கு நன்மை பயக்கும் எனக் கருதப்பட்டது.

ஆனால் பெண்களைப் பொறுத்தவரை, சைக்கிள் என்பது வெறும் போக்குவரத்து அல்லது உடற்பயிற்சிக்கான சாதனமாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கான ஒரு வழியாகவும் பெண்கள் விடுதலையின் அடையாளமாகவும் மாறியது.

ரோசா போன்ஹூர்: கால்சட்டை அணிய அனுமதி பெற்ற கலைஞர்

கலைஞர் ரோசா போன்ஹூர், பெண்கள் கால்சட்டை அணிவதற்கான கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து சில விதிவிலக்குகளைப் பெற்றவர்களில் ஒருவர்.

தனது துணையுடன் பைரனீஸ் மலைப்பகுதிக்குப் பயணம் மேற்கொண்டபோது உடல்நலக் காரணங்களுக்காக அவருக்குக் கால்சட்டை அணிய அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

மேலும், விலங்குகள் தொடர்பான ஓவிய ஆய்வுகளுக்காக இறைச்சிக் கூடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் அவருக்கு மீண்டும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

பின்னர் கால்சட்டை அணிவது அவரது தனிப்பட்ட அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.

மிஸ்ஸி: ஆண்களின் ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுத்த பெண்

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பாரிஸில் வளர்ச்சியடைந்த லெஸ்பியன் துணைக் கலாசாரத்தில் முக்கிய இடம் பெற்றவர்களில் ஒருவர் மாத்தில்ட் டி மோர்னி. இவர் ‘மிஸ்ஸி’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.

மோர்னி பிரபுவின் மகளான இவர், ஆடம்பரமான ஆண்களுக்கான ஆடை அலங்காரத்தைப் பின்பற்றினார். எழுத்தாளர் கோலெட்டுடன் காதல் உறவிலும் இருந்தார்.

கோலெட் தனது ‘The Pure and the Impure’ என்ற நாவலில் மிஸ்ஸியை அடிப்படையாகக் கொண்ட கற்பனைக் கதாபாத்திரம் ஒன்றையும் உருவாக்கியிருந்தார்.

ரோமைன் புரூக்ஸ்: ஆண் – பெண் தன்மைகள் கலந்த ஆடை அலங்காரம்

அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கலைஞர் ரோமைன் புரூக்ஸ் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியைப் பாரிஸில் கழித்தார்.

குட்டையான தலைமுடியுடனும் நேர்த்தியாகத் தைக்கப்பட்ட ஆண்களுக்கான ஆடைகளுடனும் அவர் காணப்பட்டார். அவரைப் போன்ற வாழ்க்கை முறையைக் கொண்ட கலைஞர்கள் மற்றும் லெஸ்பியன் பெண்களுடன் அவர் நெருங்கிய நட்பு வட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

1920களில் அவர் வரைந்த சுய உருவப்படம், ஆண் மற்றும் பெண் தன்மைகள் கலந்த அவரது தனித்துவமான ஆடை அலங்காரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

சாதாரணப் பெண்களும் ஆடைச் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டமும்

ஆண்களுக்கான ஆடைகளை அணிந்த பெண்கள் அனைவரும் செல்வந்தர்களாகவோ பிரபலமானவர்களாகவோ இருக்கவில்லை. தங்களது தனிப்பட்ட அடையாளத்தையும் விருப்பங்களையும் நிலைநாட்ட விரும்பிய சாதாரணப் பெண்களும் பலர் இருந்தனர்.

அவர்கள் எங்கு, எவ்வாறு ஆடைகளை அணிய முடிந்தது என்பது அவர்களின் சமூகச் சூழல், பிறரால் அவர்கள் எவ்வாறு அடையாளம் காணப்பட்டனர் மற்றும் அவர்கள் கையாண்ட உத்திகள் போன்றவற்றைப் பொறுத்திருந்தது.

பல சாதாரணப் பெண்கள் குறித்த வரலாற்றுப் பதிவுகள் கிடைக்காத போதிலும், அக்காலப் புகைப்படங்கள் இத்தகைய பெண்கள் கணிசமான எண்ணிக்கையில் இருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.

2013ஆம் ஆண்டில்தான் சட்டம் அதிகாரப்பூர்வமாக நீக்கம்

பெண்கள் கால்சட்டை அணிவதைத் தடை செய்த 1800ஆம் ஆண்டின் சட்டப்பிரிவு 200 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் சட்டப் புத்தகங்களில் நீடித்திருந்தது.

எனினும், நடைமுறையில் பல ஆண்டுகளாக அந்தச் சட்டம் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்தது. இறுதியாக 2013ஆம் ஆண்டில்தான் அது அதிகாரப்பூர்வமாக ரத்து செய்யப்பட்டது.

இன்று பாரிஸில் பெண்கள் கால்சட்டை அணிவது சாதாரணமான ஆடைத் தேர்வாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், அந்தச் சுதந்திரம் எளிதில் கிடைத்த ஒன்றல்ல என்பதை 19ஆம் நூற்றாண்டில் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிராகப் போராடிய பெண்களின் வரலாறு நினைவூட்டுகிறது.

ஆடை அணியும் உரிமை என்பது தனிப்பட்ட விருப்பம் மட்டுமல்ல; அது பெண்களின் சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சமூகத்தில் தங்களுக்கான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையுடனும் தொடர்புடையது என்பதை இந்த வரலாற்றுப் புகைப்படங்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.